Een man die beroemd is geworden om zijn baard is Joseph Palmer, zijn grafsteen is nog steeds te bezoeken in Massachusetts, Amerika.

Joseph Palmer was een oorlogsveteraan die vocht in de tweede Amerikaanse onafhankelijkheidsoorlog (1812-1815). Hij werd beschreven als een eerlijke, vriendelijke en goede burger met veelzijdige intellectuele interesses.
Enkele jaren na de oorlog besloot Joseph om een baard te laten groeien, hij was een gelovig man en wilde op deze manier zijn vroomheid accentueren.

Hoewel een baard in de geschiedenis altijd al een teken van wijsheid en kennis is geweest was het in het Amerika van 1820 al honderd jaar een vorm van ketterij en werd de drager van een baard gezien als een excentriekeling met een gebrek aan persoonlijke hygiëne.
De baard was in ongenade gevallen en eenieder die het waagde om een baard te laten groeien riep de toorn van de samenleving over zich af.
Zelfs de locale prediker sprak Joseph aan op zijn gedrag en zei dat hij eruit zag als de duivel, waarop Joseph antwoordde “Als ik het me goed herinner droeg Jezus een baard, net als ik nu”.

In Mei 1830 kwam het tot een escalatie en Joseph Palmer werd aangevallen door vier mannen die bewapend waren met scharen en scheermessen.
Zij wilden hem straffen door publiek zijn baard af te scheren. Joseph dacht daar echter anders over en stak twee van de mannen met zijn zakmes om de brutale aanval af te weren.
Dat lukte maar Joseph Palmer werd gearresteerd voor geweldpleging en gevangen gezet.
De rechter besliste dat hij een boete moest betalen en gerechtskosten alsmede een borgsom om weer op vrije voeten te komen.
Joseph weigerde en werd daarop veroordeeld tot vijftien maanden gevangenisstraf.
In de gevangenis had hij het zwaar, hij werd ziek en werd slecht behandeld maar het bleef hem lukken om het zijn vervolgers zo moeilijk mogelijk te maken.
Joseph begon een dagboek bij te houden waarin hij beschreef hoe slecht de gevangenen behandeld werden en schreef brieven naar de sheriff en naar verschillende locale kranten om te pleiten voor betere leefomstandigheden in de gevangenis.
De zaak Joseph Palmer begon steeds grotere vorm aan te nemen en locale gemeenschap begon zich zorgen te maken omdat zij steeds meer in verlegenheid werden gebracht. Ten einde raad werd hem opnieuw aangeboden om het ten laste gelegde bedrag aan Justitie te betalen en zodoende vrij te komen maar Joseph bleef weigeren omdat hij betaling zag als het toegeven van zijn schuld.
Uiteindelijk kwam de rechter zelf naar de gevangenis. De boete en de borg werden kwijt gescholden en Joseph zou alleen de gerechtskosten moeten betalen om direct in vrijheid te worden gesteld. Echter ook deze keer weigerde Joseph Palmer om te betalen.
Daarop haalde de rechter een brief te voorschijn die aan hem gericht was en geschreven door de tachtig jaar oude moeder van Joseph waarin ze haar zoon smeekte om naar huis te komen.
Hierop betaalde Joseph Palmer de gerechtskosten en verliet de gevangenis met zijn baard intact.
De rechter was tevreden en genoot van de overwinning tot op het moment dat hij erachter kwam dat Joseph Palmer zijn dagboek naar een groot aantal kranten had gestuurd zodat zij elk detail van het slechte gevangenisleven konden publiceren.

Uiteindelijk werd de man die veroordeeld was voor het dragen van een baard een sleutelfiguur in de hervorming van het gevangenisstelsel en een vrijheidsstrijder.
Na zijn dood kreeg Joseph Palmer een grafsteen met daarop geschreven : “Vervolgd voor het dragen van een baard”.
Ondertussen was de baard weer in de mode gekomen en kreeg Amerika zijn eerste bebaarde president, Abraham Lincoln.

 

© 2017 - 2020 Heertjepronker | sitemap | rss | webwinkel beginnen - powered by Mijnwebwinkel